شعر نوی کلاسیک: میازار موری که دانه کش است که جان دارد و جانم به قربانت ولی حالا چرا عاقل کند کاری که باز آید به کنعان غم مخور کلبه احزان شود روزی زسر سنگ عقابی به هوا بر خواستن توانستن است و بس...

دوباره باز شب گشته شبی زیبا و پر احساس شبی تاریک ولی جاری در آن امید

که در آن ماه می آید خرامان پیش آدمها که زیبایی عیان سازد که عشاق زمین را مست گرداند

 که هم آهنگ شب گردد  هم آواز دل شب زنده داران شعر میخواند و میگوید که من آغاز خورشیدم

به ما میگوید آن تابان بیارامید انسانها بیدارم به شب هاتان گل افشانم

 و ای شب زنده دارانی که عاشق بوده و هستید بمانید و ببینید شوکت من را که زیبایم پر از عشقم

چرا خوابید برخیزید نظر را بر من اندازید نماز شکر را خوانید

 که من تک ذره ای از لطف اللهم

چرا شب را نماد ظلم میدانید چرا گویید شب تاریک و بی حس است

مگر من را نمیبینید که پر نورم و از احساس سرشارم

مگر مردم نمیدانید من معشوق عشاقم. 

اینم یه شعربهاری از خودم ببخشید که زیاد شعر نمی ذارم راستش چون قراره کتاب شعرم سال دیگه چاب بشه ناشری که شعر هام دستشه اجازه نمیده اونارو تو سایت بنویسم.اینهایی هم که می نویسم شعر های جا موندست. امیدوارم خوشتون بیاد.

بهار

باز آمد بهار باز آمد عید عید سرشار وجود

که در آن گوشه ای از لطف خدا خوابیده است که پر از احساس است

و دوباره روئیدن گلها و چراغانی اطفال درختان ستبر  

به چه زیباست بهار همه رنگی بینی بعد بی رنگی برف 

و چه زیباست جهان در این فصل پر از صوت خوش آوای وجود 

و چه زیباست شبش وزش باد بهاری که دهد آرامش بعد سوز سرد زمستان وطلوع خورشید که چه پر احساس است در این فصل 

و موسیقی نم نم باران در این فصل جان دهد جانهای عالم را

چه با برکت بود این فصل همه خوشحال همه تازه همه زیبا و با احساس 

و چه خوب است در این فصل کینه ها خاک کنیم

وقت جشن است به پا خیزید مردم دست ها بالا برید

و بگوئید خدایا شکر و بخندیدو بدانید که هنوز خدا دوست دارد بنده اش را

که به او بخشیده است این همه نعمت را

بگوئید خدایا دوست میداریمت

چون که پر احساسی چون که نقاشی کردی این جهان را با تمام رنگهایت

و به ما جان دادی تا امید زندگی یابیم تا بخندیم

شاد باشیم

و به لطفت نگریم

و خدا یا شکر می گوئیم تو را که به ما خندیدی.